Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri

Adamın başında derin vazgeçilmez yara izi vardı. Kavganın başına birkaç mühimmat parçası batmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Nasır’dı. Savaşta ağır izler almış sığınmacıların tedavi edildiği Danca merkezinde bir zaman bakım görmüştü. Sağ eli hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken tanımıştım. Bazı günlerde avucuma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan insanlara verdiği kırtasiye ürünleri başkalarının ihtiyacı için sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların ayrı öyküsü vardı. Bazı çocuklar savaşın etkisini hala yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz “Yapmayın sakın!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula birinci sınıfa başlamıştı. Okul ve evde ile aile ortamında zorlanıyordu.

Görevli pedagogu çaba başarısız kaldı. İdare, durumu değerlendirmek için Rahman’ın ailesini daveti yapmayı tespit etti.

Aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi birden aynı evde. Aile büyüğü toplantı odalarına girer girmez, O çocuk ayağa kalktı, “İşte öğretmen” bağırdı koşarak dede ve ninesinin ellerini öfkeye aniden kullandı.

Dışarısı soğukken ben iki] çorap. Dede çorapsız gelmişti. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz kıyafetini ayak bileklerine dek uzamış giydi. Anne ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Okuldaki geçmişini anlatmaya başladığımızda, Rahman fazla kötü hissetti. Hıçkıra hıçkıra başladı. Çocuk psikolojisi gizli sır anlamaya çalışıyorduk.

Baba oğlu sık sık evden, polis tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise kendisini “Hâlâ gözleriyle gözü açık şekilde uyurken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. O çocuk mahçup odadan çekilmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla kültürlüce.

Toplantıda ailenin de onayıyla Rahman’ın birkaç rehberlik uzmanına yönlendirilmesine karar verildi. Okul saatlerinde Rahman’la özel ile işbirliği görevi görev verildi.

İlerleyen günlerde Rahman okulda koşarken kapıya vurdu. Bir şey olmadı fakat hissi yandı, uzun uzun ağlamaya başladı. Rahman’ı avutmak destek olmak elini tutarak kütüphaneye götürdüm. Önüne beyaz kağıt bir adet kalemler yerleştirdim. Bir kitap seçtim, bir kitap aldı okuma görünümü görerek uzaktan onu sessizce> izlemeğe devam ettim. Rahman, çeşitli renklerde küçük kalemlerle bir çizerken beni unutmuş kendi konuşuyordu. Sonra kâğıdı getirip bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla yorgun, dinlenmek istiyor, istemiyor gitmek. Arkadaşları onu ima ediyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra farklı bir okulda göreve başladım. O çocuk bazen hatırladım.

Yürürken Nasır’la karşılaştım. Beni gözüne kestirdi, “Hoca!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sorduğumda, yüzü karardı; bana gizlemedi. Oğul daha sonra zamanlarda birçok Kriminal olaylarına karışarak yetkililer kayıtlarına geçmiş. Ailesinden alınarak problemli yetiskinlerin bakıldığı bir tane kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Bütün gayretlerimize karşın Rahman’ı kurtaramayan olduk.